Z MIEJSCA NA MIEJSCE- W CIENIU LEGENDY HUBALA to opowieść o wachmistrzu Romualdzie Rodziewiczu ps.Roman [1913- ], walczącym w 1939r pod rozkazami majora Hubala- Jerzego Dobrzanskiego a potem na kielecczyznie, aż do śmierci Majora 24 czerwca 1940 w Anielinie, kiedy to nastąpiło rozwiązanie oddziału. Następnie był oficerem łącznikowym AK na Kresach Wschodnich [jego majątek pod Mołodecznem był pukntem łączności AK grupy "Mundka"- mjr Banasikowskiego (SP)], gdzie został aresztowany 25 VIII 1943; w połowie pażdziernika przewieziony do Auschwitz w wielkim transporcie (3 tysiące ludzi) z Mińska, głównie wiźniów politycznych i wysiedleńców rosyjskich spod Smoleńska. W ciągu 5-cio dniowej podróży wielu więźniów zmarło.[KALENDARIUM OŚWIĘCIMSKIE Danuty Czech podaje na str.572, że do Auschwitz przywieziono 4 XII z Mińska 934. więźnió, oznaczonych numerami 165 527 do 166 039 i 166 882 do 167 302]; Z początku pobytu w Birkenau (najpierw mordecza kwarantanna, potem pracował w Funkstelle) zapamiętał koszmar nocy, w której Niemcy zagazowali cały obóz (30 tysięcy!) dziewcząt i młodych kobiet żydowskich (starsze zginęły wcześniej [epizod opisał także dr Nyiszli, przyczym jego szef, dr Mengele, zalecił Nyiszlemu, by jego żona i córka zgłosiły się w przeddzień masakry na wywózkę do innego obozu- dzięki czemu przetrwały Holocaust]; Rodziewiczowi nadano 4 XII 43 numer P-165 642 i trafił do komanda stolarzy Zimmerei, budującego baraki Meksyku w Birkenau. [Można przypuszczać, że po półtora miesiąca kwarantanny, 934 żyjących jeszcze mężczyzn to pozostałość z dowiezionych wraz z Rodziewiczem z Mińska a być może, także i z następnego z Mińska transportu]. W obozie spotkał wysłannika gen.Roweckiego do Hubala (w obozie Jan Dmochowski- por.Skibiński, "Czarny"), który wciągnął Rodziewicza do działającej w obozie Armii Krajowej [pozostałość Związku Organizacji Wojskowych Rtm.Pileckiego]. Następnego dnia po wymordowaniu obozowiska Cyganów [2 VIII 1944- więcej szczegółów w książce BURY ME STANDING Isabel Fonesca] wzięto go do kamanda Rollwagon; W obozie spotkał  także Józefa Drabika, żołnierza Majora Dobrzanskiego, oraz Wilniuków- księdza Jana Filipczuka, kpt.Jana Zalewskiego, braci Nejranowskich, Kazimierza Raczyńskiego, Jana Kowalewskiego i Bronisława Pawłowskiego [kustosza Muzeum Oświęcimskiego, nie odnotowanego w KALENDARIUM; Zresztą do dzisiaj historycy zatrudnieni w Muzeum zdają się nie zauważać Hubalczyków i wielkiej liczby żołnierzy AK w Auschwitz] oraz księdza Boleslawa Sobczyka [z Kielc]. Przeżył dzięki nim i kapo, Zdzisławowi Michalakowi (P-180) oraz głównemu schreiberowi obozu, Augustowi [kto to?] a także, dzięki paczkom żywnościowym od narzeczonej i przyjaciół. Zapamiętał okres ogromnych transportów Żydów węgierskich, rumuńskich i polskich: przychodziły codziennie trzy, cztery pociągi [świadkowie twierdzą, że nocami- do pięciu]. Przygnębieni ludzie szli na stracenie bez najmniejszego sprzeciwu czy odruchu buntu. Palono wtedy [w krematoriach] 24. godziny na dobę. W kwietniu 1944 przeszedł tyfus, w lazarecie lekarstwa przynosił Rodziewiczowi lekarz Dering; W końcu lipca i połowie sierpnia tego roku przygotowywał się do dwu niezrealizowanych ucieczek a równy rok po przybyciu do Auschwitz, 15 X 1944 został wywieziony do skomunizowanego Buchenwaldu, gdzie doświadczył pomocy od zaprzyjaźnionego polskiego komunisty, Jana Rożaka. Wybrany do komanda usuwającego ruiny i niewypały bomb lotniczych (Bauzug nr6 [w innym Bauzugu pod koniec Wojny był Jerzy Ptakowski, Oświęcimiak nr P-4846, autor książki OŚWIĘCIM BEZ CENZURY I BEZ LEGEND]); W trakcie długich podróży i szalenie niebezpiecznej pracy na rzecz ubermenschow, untermensche - niewolnicy Bauzugu doświadczali szydzenia z nich i przekleństw ze strony Niemców a dzieci niemieckie rzucały w nich kamieniami...Był w zrujnowanej Kolonii i Dreźnie; końca Wojny R.Rodziewicz doczekał w Salzburgu w Austrii. 

Rodziewicz zdecydował imigrować do Anglii, gdzie dopiero pod koniec życia pełnego męczeństwa i ciężkiej pracy, ale nie żebraniny, zaznał spokoju i względnrgo dobrobytu.

     W sumie: jest to książka literacka, ale jest także dokumentem [jakże podobna do ESCAPING HELL Konstantego Piekarskiego albo WAR IN THE SHADOW OF AUSCHWITZ Janusza Wiernickiego!], stanowiąca kontynuację HUBALCZYKÓW  Melchiora Wańkowicza.

Z MIEJSCA NA MIEJSCE można nabyć u wydawcy: 01-231 Warszawa ul.Płocka 8/132 tel 675-3681; Opowieść będzie również udostępniona do przeczytania po angielsku (A POLISH PARTISAN'S STORY- HUBAL, AUSCHWITZ AND BEYOND - subskrypcja internetowa: www.militaryhistorypress.com , tel 1-877-280-5252). Dla mnie, dzięki lekturze Z MIEJSCA NA MIEJSCE, Anielin to nie tylko miejsce śmierci Majora Hubala ale także miejsce, gdzie znalazłem definicję sensu walki Leśnych, wyrażoną podczas spotkania (1978?) Romana Rodziewicza z żoną wójta Wojakowskiego pracujacą w polu wraz z innymi kobietami, pamiętającymi Wojnę, które zapytane "czy nie mają żalu?- wsie były pacyfikowane z powodu udzielania oddziałowi [Hubala] pomocy- Ale Niemcw też ubywało- odpowiedziały".

Pani Ziółkowska-Boehm kontynuuje wątek Polskiej Golgoty (Syberia, Ostaszków, Auschwitz, Powstanie Warszawskie), podjęty przez Wańkowicza w przygotowywanej do wydania w Polsce opowieści KAJA OD RADOSŁAWA, CZYLI HISTORIA HUBALOWEGO KRZYŻA o Cezarii Ilijin-Szymańskiej, siostrze inz.Modesta Ilijina- Hubalczyka, zamordowanego w Auschwitz.  Wierzę, że sukces A POLISH PARTISAN'S STORY może otworzyć drogę do wydania w USA tłumaczeń MONTE CASSINO i HUBALCZYKÓW a także innych dzieł, prezentujących niezakłamaną Historię wysiłku zbrojnego Polaków w II.Wojnie Światowej.

Dla Fundacji Piekarskiego w Kanadzie ( www.PolandPolska.org ),

 Stefan Pagowski, Toronto Boże Narodzenie 2005.

PS. 12 lipca 2003 roku w załączniku do Listu Otwartego, adresowanego przez Stowarzyszenie b.Więźniów Politycznych w Chicago do Dyrektora Muzeum Oświęcimskiego, znaleźć można paragraf tyczący książki Melchiora Wańkowicza HUBALCZYCY  (wyd. PAX w Warszawie, 1981):

..."Hubalczycy zainicjowali Ruch Oporu w Polsce, dając początek Leśnym, Jędrusiom, Barabaszom, Tym z Kamieni na Szaniec i tysiącom Innych. To Oni byli legendą nie tylko dla pamietających Wojnę Obronną 1939, ale nawet dla Haftlingów Auschwitz (NUMERY MÓWIA wyd. Slask 1984). Hubalczykom zawdzięczamy, że jesteśmy wciąż niepokorni i tacy, jakimi jesteśmy. Conajmniej sześciu było u Majora Henryka Dobrzańskiego-Hubala (przyszłych) Oświęcimiaków: ppor.Modest Ilijin ps."Klin", inżynier, konstruktor lotniczy [napewno nie Iwan, wymieniony na str.674 KALENDARIUM Danuty Czech] aresztowany w Warszawie i przewieziony do Auschwitz wraz z drugim Hubalczykiem, Gałko; Plutonowy Romuald Rodziewicz ps."Roman" {przetrwał obóz, pracował w biurze rejestracyjnym} spotkał w Auschwitz Księdza Sobczaka, pomagającego w ucieczce z klasztoru w Kielcach na Wykus w Górach Swietokrzyskich, Ks.Ludwika Muchy, kapelana Hubalczyków; Boleslaw Jura, uciekinier z obozu; Julian Skibiński ps."Kmicic" vel "Jan Dmochowski"; Ignacy Bieńkowski ps."Ryś"- nie odnotowani w KALENDARIUM. Czy polscy historycy nie potrafili ustalić Ich losów i dokonań wartych wzmianki, mimo bogatego pismiennictwa (Jan Erdman- DROGA DO OSTREJ BRAMY, wyd. Odnowa, Londyn 1984, Tadeusz Wyrwicki, ps."Orlik" u Hubala- W CIENIU LEGENDY MAJORA HUBALA, wyd. Oficyna Poetow i Malarzy, Londyn 1974 i tegoż wydawnictwa z 1991r PAMIĘTNIKI PARTYZANTA Jozefa Wyrwy (ps."Stary" u Hubala)? A może wciąż nie chcą?".  SP

   Muzeum Oświęcimskie nie tylko ten fragment listu zbyło (jak dotąd) milczeniem. Z radością więc dokonałem wypisu z książki Pani Ziółkowskiej-Boehm, świadczącej o pamięci Rodaków dla Hubala i Jego Żołnierzy.

SP, 27 grudnia 2005.

  Wiecej o dokonaniach Majora Hubala w ksiazce Wojciecha Borzobohatego JODLA- OKREG RADOMSKO-KIELECKI ZWZ-AK 1939-1945. wyd.II poprawione i rozszerzone PAX, Warszawa 1988 (str 47-53) i wymienione tam: Derecki Miroslaw TROPEM MAJORA HUBALA, Lublin 1971, 1982; Kosztyla Zygmunt ODDZIAL WYDZIELONY WOJSKA POLSKIEGO MAJORA "HUBALA" Warszawa 1987; Sierant Piotr "HUBALA" DROGA DO LEGENDY  "WTK", r 1965, nr 18; Szymański Marek ODDZIAŁ MAJORA HUBALA, wyd.4, 1986 [uzupełnione zostało ponownie wydane w 1999r].     

 http://groups.google.de/group/sowa-frankfurt/browse_thread/thread/adb4d353f0fdbc4e                                                                                                                                                                                           

Szanowny Panie Premierze,

nie wystarczą pocałunki Mazowieckiego z Kohlem; do poprawy stosunków z Niemcami potrzeba w Polsce dużo więcej takich domów spotkań młodzieży jak w Oświęcimiu i w Krzyżowej.  Potrzebne jest dużo większe wsparcie dla europejskich kontaktów młodzieży, programów stypendialnych i stażowych.

Młodzi Polacy mają też obowiązek moralny budowania swojej przyszłości z Niemcami nie tylko w oparciu o wspólnotę spodziewanego  zysku, który może popłynąć z podejmowanych zobowiązań; spoczywa na nas obowiązek godnego uczczenia pamięci niewinnych ofiar nazizmu i komunizmu.

Na Ziemi Kieleckiej, w rejonie działań Wydzielonego Oddziału Wojska Polskiego majora Hubala, we wsiach: Niebo, Piekło, Sielpia i Stadnicka Wola zostali zamordowani przez żołnierzy niemieckich niewinni Polacy, mieszkańcy tych wiosek. 

Zbudowanie w tym miejscu nowoczesnego  Centrum Spotkań Europejskich może być  szansą dla tych wszystkich młodych Polaków, przede wszystkim z Kielecczyzny, którzy w kontaktach europejskich nie będą chcieli upatrywać tylko szansy na ucieczkę z kraju.

Yes-POLAND , rejestracja sądowa tytułu: 31. sierpnia 2000

Stowarzyszenie Europejskie PONS GAULI

http://www.bloglines.com/blog/sowa?id=10

Kazimierz Marcinkiewicz chce mieć poparcie Polaków dla swoich działań przeciwko Alessandro Profumo,

a dlaczego żydowscy urzędnicy w polskim rządzie premiera Kazimierza Marcinkiewicza nie odpowiadają na pisma w sprawie grobów Polaków pomordowanych przez Hitlerowców we wsiach Niebo i Piekło?

PONS GAULI europäisches magazin SOWA

Gazeta Polska - Frankfurt am Main

 

PONS GAULI Europäisches Magazin SOWA Stefan KOSIEWSKI Journalist Polnisches Kulturzentrum e.V. Postfach 800 626 65906 Frankfurt am Main Germany sowa-frankfurt@freenet.de http://sowa.beeplog.de tel: mobile: 0049-69-332845 +491731959843

Add me to your address book... Want a signature like this?

Verbrechen der deutschen Wehrmacht in Polen nach 1939 - zbrodnie Wehrmachtu na narodzie polskim, Panie Premierze, NIEBO - PIEKŁO

Genocide - 48. Mittwoch, 09.11.2005



Polnisches Kulturzentrum e.V.
Postfach 800 626
65906 Frankfurt am Main

Pan Premier Kazimierz Marcinkiewicz,

Kancelaria Prezesa Rady Ministrów
Al. Ujazdowskie 1/3
00-583 Warszawa

Frankfurt, 9 listopada 2005 r.

Szanowny Panie Premierze,
prosze przyjąć najlepsze życzenia sukcesów w pracy dla Polski, które składam Panu Premierowi w imieniu swoim i Polaków żyjących w Niemczech.

W traktacie zawartym 17.6.1991 r. między Rzeczpospolitą Polską a Republiką Federalną Niemiec przypisano nam funkcję pomostu między obydwoma krajami i narodami.

Zbrodnie Wehrmachtu w Polsce i na narodzie polskim należą do wydarzeń, o których mowa w Art. 28. traktatu.

W miejscu zbrodni dokonanej 6 kwietnia 1940 roku na Polakach, mieszkańcach wsi: Niebo, Piekło, Sielpia i Stadnicka Wola pragniemy postawić znak porozumienia i pojednania między naszymi narodami. Wielofunkcyjna stanica, międzynarodowy dom spotkań młodzieży, kaplica i skomputeryzowana izba pamięci mają być znakiem pojednania.

Prosimy Pana Premiera o pomoc dla naszej inicjatywy.

Z szacunkiem.

Stefan Kosiewski
Prezes Polskiego Ośrodka Kultury
we Frankfurcie nad Menem


NIEBO - PIEKŁO

 do Premiera RP Pana Kazimierza Marcinkiewicza; Frankfurt, 9.11.2005 r.

http://de.groups.yahoo.com/group/kulturzentrum/message/504

• Stefan Kosiewskisąd uznał, że na żołnierz sił pokojowych ONZ może zabijać niewinnych cywilów
  

  Zabójcy zostali uniewinnieni, bo zabici byli niewinni

   odpowiedzialność za niewłaściwe przygotowanie, niewłaściwe zorganizowanie dowodzenia kontyngentem i niewłaściwe rozpoznanie pola walki ponoszą wszyscy przełożeni. Od Ministerstwa Obrony Narodowej począwszy, przez Sztab Generalny, Dowództwo Operacyjne Sił Zbrojnych, czy dowództwo kontyngentu.